Friday, October 17, 2014

Homeless


Nang magkita tayo, nanumbalik ang nakaraan nating pilit kong nililimot. At nang magyakap tayo, muli kong nadama ang ginhawang dulot ng isang tahanan. Ayoko na sanang bumitiw subalit nabasa ko sa iyong mga mata ang pagtutol – ako’y isang bisita na lamang na saglit mong pinatuloy. Wala na akong puwang sa iyong silid dahil may iba nang naninirahan. Magpapatuloy na lamang ako sa paglaboy-laboy.

Tuesday, October 14, 2014

Drink | Dance | Drama

Nitong Sabado, napagplanuhan namin nina Allen at Axel na mag-O. Nagkita muna kami ni Axel sa Shangri-La at sabay na kaming pumunta. Dumating si Allen na may kasamang dalawa pa – sina Elmer at Lee – na first time kong ma-meet. Na-take note ko kaagad na pareho silang may itsura. Uminom muna kami sa Jay-j’s. Maya-maya pa’y dumating ang dalawa pa naming friends – sina Kristoff at Argel. Pito na kaming lahat at habang nalalasing, patuloy ang kuwentuhan at biruan namin. Napansin ko na sina Elmer at Lee ay palaging tawang-tawa sa jokes ko. Bumulong ako kay Allen: “I like your friends.” “Define ‘like’,” ang sagot niya. “Like, as in gusto ko rin silang maging friends.” “Etchosera.” Ayaw maniwala. Ok, fine, ine-etchos ko siya. Dahil ang totoo, ipinapakilala pa lang niya ako sa dalawa, crush ko na silang pareho. Haha! “Parehong single ‘yan,” ang sabi ni Allen. “Mamili ka na. Sino ba sa dalawa?” Sa halip na sumagot ay pinagtakpan ko na lamang ng tawa ang tanong niya.

Later on, naging madali sa akin ang pumili. Nasilip ko kasi si Elmer na nagbukas ng Grindr sa kanyang phone. Ay, ayoko na sa kanya. Maraming kakumpetensya. Haha! Kaya nag-focus ako kay Lee. Chinika-chika ko. Saan ka nagwo-work? Ilang taon ka na? Etc. Sagot naman siya ng sagot, nakangiti pa. At kinalauna’y nagkukuwento na. At habang nag-uusap kami, saka ko lang na-place kung bakit magaan ang loob ko sa kanya. May hawig ang features niya – ilong, mata, bibig – sa ex ko noong college. Needless to say, lalong nadagdagan ang attraction ko sa kanya.

Bandang ala-una, napagpasyahan na naming pumunta sa O. Lasing na kaming lahat, lalo na ako. Dahil ewan ko naman, masyado akong nalibang at siguro’y dahil ang tagal ko ring hindi lumabas at masyado akong nasabik sa beer kaya hindi ako nagbilang ng bote. Ako yata ang pinakamaraming nainom. Pero okay pa naman ako, nakakalakad pa rin ng diretso. Iyon nga lang inalalayan ako ni Allen dahil alam niya – kilala niya ako – na sa gayong mga pagkakataon kailangan ko ng tulong. At ang ikinagulat ko, aba, nakialalay din si Lee. Hmmm, additional pogi points for him! Hehe! Itong si Allen, masyadong perceptive dahil napansin niya iyon. At masyado ring playful. Ang ginawa, bumitiw sa akin at hinayaan si Lee na mag-isang umalalay sa akin. Ngiting-ngiti si Allen – at napansin kong gayon din si Axel – habang pinagmamasdan kaming naglalakad ni Lee nang magkaakbay.

Pagkapasok sa O, pagkaraang mangalahati ako sa Red Horse na iniabot sa akin ni Axel, doon ko na naramdaman ang extent ng kalasingan ko. Nasusuka ako. Sinabi ko kay Allen. Kaagad niya akong sinamahan sa restroom. Nag-unload ako sa cubicle and I felt better. Nabawasan ang hilo ko at umayos ang pakiramdam ko. Back to normal. Ipinagpatuloy ko ang pag-inom and we hit the dancefloor. Kaming pito, nagsayaw kami nang nagsayaw. Nag-partner kami ni Lee at makailang-ulit na na-tempt akong siya ay halikan or at least maging forward at ipakita sa kanya ang aking interes. Pero, ewan ko ba, sa kabila ng epekto ng alak ay parang hindi ko iyon magawa. Nahihiya ako na nag-aalangan. Baka magulat. Kulang na yata talaga ako sa practice dahil unsure ako sa susunod na gagawin. Naisip ko rin, this has to be different. If I intend to connect with him, kailangan may respeto. Hindi ko siya dapat biglain dahil baka isipin niya, ang presko ko. Ayaw ko ring isipin niya na player ako dahil matagal na akong gumradweyt doon. And so, nagpatuloy kami nang ganoon. Pakiramdaman lang. Pangiti-ngiti kami pareho at pabulong-bulong upang makalikha ng conversation. Kinalaunan, napansin ko, we’re not getting anywhere. Inisip ko na hanggang ganoon na lang ba kami buong gabi? Si Allen na nasa di-kalayuan at  kanina pa pala kami pinagmamasdan ay lumapit sa akin at nagyayang mag-CR. May sasabihin daw siya sa akin.

“What happened to you? Nawala na ba ang angas mo?” ang sabi niya kaagad sa akin. Hindi kami sa CR tumuloy kundi sa labas. Nagsindi ako ng sigarilyo. “Natotorpe ka ba kay Lee?” ang dugtong pa niya. “Hindi naman,” ang sagot ko. “Then why? Kanina pa kayo nagsasayaw, walang nangyayari.” “Tinatantya ko pa kasi. Baka mabigla.” “Hindi ‘yun mabibigla. Hindi na inosente ‘yun sa mga ganito.” Humithit at bumuga ako ng usok sa sigarilyo ko. Kung nagtataka si Allen, ako rin nagtataka sa sarili ko. Hindi ako dating ganito. Dati, hindi na ako nag-iisip. Go lang nang go. Bakit ngayo’y…? I tried to explain myself kay Allen. “Alam mo naman, tapos na ako sa mga kalandian. Nagbago na ako, friend. Iniisip ko kasi, kung gusto kong magkaroon ng seryosong relasyon, kailangan maging seryoso na rin ako sa mga ways ko. Madaling maghanap ng sex. Madaling makipaghalikan sa kung sino-sino. Pero di na talaga iyon ang gusto ko.” “I know,” ang sagot ni Allen. “Kaya lang, friend, kung ganyang sobrang bagal mo, baka isipin ni Lee, hindi ka interesado. Ewan ko ha. Walang masama sa sinasabi mo. In fact, I agree with you na panahon na talaga para ikaw ay magseryoso.  Kaya lang, sayang naman kung hindi ka magiging maagap. Mahalaga ang timing, you know. Obvious naman na okay ka kay Lee. Ano pa ba ang hinihintay mo? At least you have to assure him na okay rin siya sa’yo, na interesado ka. Don’t bore him waiting for your next move.”

Kahit parang usapang lasing – pareho kaming lumalaklak ng beer – alam kong nagkakaintindihan kami ni Allen. Gets ko ang kanyang point kaya sabay sa pag-ubos ko sa sigarilyo at beer, nakabuo ako ng resolve na sige, I have to be my old self again – ‘yung go-getter, mapangahas at hindi mahiyain. Kailangan eh.

Muli kaming pumasok ni Allen sa loob. Nang sumulyap ako sa kanya, ang ekspresyon sa kanyang mukha ay nagsasabing: “Ano pa ang hinihintay mo? Kumilos ka na.” Nginitian ko siya to assure him na exactly ‘yun ang aking gagawin. Inihakbang ko ang aking mga paa, papalapit sa kung saan iniwan namin si Lee. Punumpuno ako ng confidence. Tiyak na tiyak ang gagawin. Nanumbalik sa akin ang feeling noong mga panahong walang-wala akong reservations pagdating sa mga ganitong bagay, iyong mga panahong sobrang harot ko sa Bed. Hinanap ko si Lee sa siksikan ng mga nagsisisayaw, expecting him to be there… waiting for me. Noong una, akala ko, namamalikmata lang ako nang mamataan ko siya. Inakala kong hindi siya iyon. Na kasingkatawan lang niya at kapareho ng damit. Nakatalikod sa akin subalit hindi nag-iisa. May kasayaw nang iba. Napahinto ako sa paglapit at sinaklot ng hindi maipaliwanag na damdamin – magkakahalong gulat, disappointment, selos, lungkot, inis at kung anu-ano pang emosyon na tila nagpamanhid sa akin.

Walang anu-ano’y nakita kong naghahalikan na sila ng kanyang kasayaw.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig, sabay sa pagguho ng confidence ko at pag-set in ng pagkabigo. Para akong ipinako sa aking pagkakatayo. Nakabibingi ang malakas na music at ang mga drag queens na nagpe-perform sa stage ay tila nanunudyo, nang-iinis.

Naramdaman kong  muli ang epekto ng mga nainom ko. Nahihilo ako, nanghihina at parang lumulutang sa hangin. I was trying to steady myself nang maramdaman ko ang akbay ni Axel. Hindi man siya magsalita alam kong alam niya what's going on. Kanina pa siya nakamasid at kagaya ni Allen, perceptive siya sa mga pagkakataong gaya nito. Kailangan kong umalis at lumayo. Alam ni Axel na kailangan ko siya upang ako ay makakilos.

Pagpihit namin ay naroroon si Allen, nakatingin sa akin. Sa mga mata’y nakita ko ang higit na pakikisimpatiya kaysa paninisi. Umiling-iling siya at pagkatapos ay umakbay din sa akin.

Malamig ang hanging sumalubong sa amin paglabas namin ng O. Naroroon sina Kristoff at Argel, maging si Elmer, na tila naghihintay sa amin.

Friday, October 10, 2014

Musa


Ang dampi ng hangin sa aking mukha ay halik ng iyong pamamaalam, pilit ipinadarama sa huling sandali ang pag-ibig na binalewala at ngayo’y hinahanap-hanap, sadyang itinakwil ng maling akala na ang “I love you” mo ay walang ibig sabihin at nais lamang na ako’y pukawin upang makapagsatitik. 

Ang dampi ng ulan sa aking katawan ay haplos ng pangungulila, parang malamig na yakap ng iyong pag-alis na nais ipadama upang muli ako ay makapaghabi ng mga salita tungkol sa pait at lungkot ng pag-iisa.  

Wednesday, October 8, 2014

Glasses

A Guest Post


Blag! Isang malakas na kalabog ang narinig sa hallway.

“Are you alright?” ang tanong ng lalaki sa likuran ko na dali-daling tumulong sa akin upang makatayo.

“Vince, ano’ng nangyari sa’yo?” ang tanong ni Greg na eksakto namang papalabas ng elevator. Pinulot niya ang sumabog na mga papel sabay turo sa isang bagay na tumilapon din dahil sa pagkakadulas ko.

“Hala, ang salamin ko.” Kaagad ko iyong pinulot at isinuot.

“Hindi ka kasi nag-iingat.” Si Greg uli.

“May pagka-lampa kasi talaga ako,” ang sagot ko.
  
“Naku, tingnan mo ang nangyari sa salamin mo,” ang sabi pa niya. “Nagkalamat sa frame.”

Sinalat ko iyon. “Naku, oo nga. Bad trip!”

Nagprisinta si Greg na siya nang bumuhat sa mga dala ko.

It’s been almost two years nang mag-work ako after I graduated and decided to live on my own. Noong una ayaw pumayag ni Mommy dahil only child ako. But later on, sa kakukulit ko, napapayag ko rin. Spoiled daw kasi ako at immature pa, but I wanted to prove myself. Naging malapit ako kay Greg, siguro dahil magkatabi kami ng desk at dala na rin ng kakulitan ko at pagiging makuwento, instantly ay nagkaroon ako ng bestfriend at kuya na rin sa katauhan niya.

Breaktime. As usual, kanya-kanyang puwesto sa lounge ang mga kaopisina ko at nag-uumpisa nang maghalo-halo ang amoy ng iba’t ibang klase ng kape. Nagpaiwan ako sa desk ko at pinagmasdan ang salamin ko. Hindi nagtagal, nanariwa na naman sa aking isipan ang mga pangyayari sa aking buhay kailan lang.

“You said you love me. Na hindi mo ako iiwan. Bakit ngayo’y…” Namumugto na ang mga mata ko sa kaiiyak. “Brent, please answer me…,” hawak ko nang mahigpit ang strap ng nakasukbit niyang bag.

“I’m really sorry, I thought we could be forever but sadly, we cannot.” 

Wala akong nagawa kundi ang bumitiw.

It was in college nang magkakilala kami ni Brent. Sa campus gazette. Part ako ng editorial team at siya naman, sa layout department. We became friends kahit magkaiba kami. I’m quite outgoing, he’s not. I’m into arts at siya naman, sports. We’re different pero nag-click pa rin kami. We kept our friendship going until after graduation when we officially became boyfriends.

“A penny for your thoughts?” Nagulat ako sa tinig ni Greg. Nabitawan ko ang salamin na bumagsak sa mesa at tuluyang nadisgrasya.

 “Oh no!” ang sabi ko habang dinadampot ang naputol na bahagi ng frame. Kaagad niya itong kinuha sa akin.

“’Yan na nga ba ang sinasabi ko. Wait here, I’ll try to fix this.” Saglit siyang umalis.

After a few minutes bumalik si Greg at naremedyuhan naman niya ang salamin sa pamamagitan ng scotch tape.

The day went on na parang lumulutang ako at wala sa sarili.

After work sabay kami ni Greg na bumaba at nagtungo sa lobby. Tahimik pa rin ako. Nandoon na si Paul nakatayo sa may reception.

“Kanina ka pa ba?” tanong ni Greg.

“Hindi naman masyado,” ang sagot ni Paul. Napatingin siya sa akin sabay tanong: “O, Vince, anong nangyari sa salamin mo?”

“Nagmamadali kanina kaya nadulas.” Si Greg ang sumagot.

“Mag-ingat ka sa susunod…” ang sabi ni Paul.

“Opo,” ang tangi kong naisagot.

Inakbayan ako ni Paul. “Good.”

Naglakad na kami papuntang sakayan. Nasa gitna ako nina Greg at Paul na parehong protective na nakaakbay sa akin.

Nakatira ako sa dorm na kalapit ng dorm nina Greg at Paul. Dahil na rin sa kakulitan ko ay palagi akong nanggugulo sa kanila kapag weekend at kapag sobrang bored ako. Kilala na rin ako ng ibang boarders doon. Lalo akong naging malapit sa kanila nang minsan hindi sinasadya ay tuluy-tuloy akong pumasok sa kanilang kwarto at naabutan kong naghahalikan sila. Akala ko ay magagalit sila pero natawa lang. Hindi na nila kinailangang magpaliwanag dahil alam ko na at naiintindihan na may namamagitan sa kanila. At dahil doon, nagbahagi na rin ako ng tungkol sa akin – na ako ay nasa ganoon ding pakikipagrelasyon. Naging sympathetic sila sa pakikinig sa aking kuwento. At hindi nagtagal, nagkukulitan na kami. Noong una akala ko suplado at seryoso si Paul pero parang bata rin pala kung makipagkulitan.

Hindi lingid kina Greg at Paul ang naging kumplikado kong relasyon kay Brent. Madalas kaming  magtalo at mag-away noon. Napagbubuhatan niya pa ako ng kamay. Kahit alam kong nanlalamig na siya sa akin, patuloy pa rin akong nag-effort upang kami ay magkaayos. But it was all for naught.

“Saan mo gustong  kumain?” ang tanong ni Greg.

“Libre mo ako? Salamat…” Alam ko na ayaw nila akong nakikitang malungkot kaya pilit pa rin akong nagpapakakalog.

“Doon na lang sa karinderyang malapit sa’tin,” ang sabi ni Paul.

“Ang kuripot naman…”

Tumuloy nga kami sa karienderya at naglibre si Greg.

“Paul, di ba may kaibigan kang Optometrist?” ang tanong ni Greg.

“Ah, oo, si Jeoff , may clinic siya sa Quiapo. Maybe we should pay him a visit to have your glasses fixed, Vince.”

“How about this weekend? Sa Sabado.”

Saturday came at maaga akong gumising. Nagmadali akong nag-ayos at pumunta sa dorm nina Greg at Paul. Nadatnan ko si Aling Josie, ang kanilang landlady, na nagwawalis sa bakuran.

“Good morning po,” ang bati ko, nakangiti.

“Good morning din iho. Maaga ka yata.”

“Mangugulo lang po dun sa dalawa…” sagot ko sabay tawa.

“Natutulog pa yata sila. Pero sige, umakyat ka na”

Dali-dali akong pumasok at umakyat sa second floor. Magkakasunod na katok sa pinto ang ginawa ko. May narinig akong biglang kumalabog (baka may nahulog sa kama). Ilang saglit pa at bumukas ang pinto. Laking gulat ko nang makita si Paul na pupungas-pungas pa at tanging boxers lang ang suot. Hindi na ako nakapagsalita dahil bigla niya akong hinatak sa loob. Kiniliti niya ako nang kiniliti hanggang sa magpagulong-gulong kami sa kama. Tawa kami nang tawa. Maya-maya nakita ko si Greg na papalabas ng CR. Humingi ako ng tulong pero lumapit siya at kiniliti rin ako. Ang lalakas ng tawa namin. At dahil weekend, wala masyadong tao sa dorm kaya walang magrereklamo sa ingay namin. Nang matigilan, sumenyas sa akin si Paul at si Greg naman ang kiniliti namin. Halos mahubaran siya sa kagugulong at katatawa. Nang tumigil na kami, agad siyang niyakap ni Paul. At habang pinagmamasdan sila, naalala ko si Brent at ako ay nalungkot. Napansin yun ni Greg kaya lumapit siya sa kinauupuan ko at niyakap ako. Lumapit din si Paul at ginulo ang buhok ko.

“Don’t be sad. Nandito naman kami ni Greg.”

Ngumiti na lang ako at sabay silang niyakap, grateful sa kanilang friendship.

“Vince, I’m sorry. Si Greg na lang ang sasama sa’yo kasi nagkaroon ako ng biglaang lakad.”

“Ok lang basta akin na lang ito,” ang sagot ko sabay bukas sa bag ng potato chips na nahanap ko sa likod ng headboard. Palagi siyang nagtatago ng chips sa kung saan saan sa kuwarto pero magaling akong maghanap.

“Grabe ka, Vince.” Natawa na lang si Paul. Humalik si Greg kay Paul na yumakap naman sa kanya. Ang sweet! Sa totoo lang, kinikilig ako sa kanila.

Umalis na kami ni Greg at dahil weekend, wala gaanong traffic. Kaagad kaming nakarating sa Quiapo at makaraang suyurin ang kalye ng mga optical clinics, supplies and laboratories, natagpuan din namin ang clinic ni Jeoff. Pumasok kami at sinalubong ng isang babae na nagpupunas ng mga display sa estante.

“Good morning,” ang masaya niyang bati.

“Good morning din,” ang sagot namin.

“We’re looking for Jeoff. Ni-refer siya sa amin ng kaibigan ko,” ang sabi ni Greg.

“Sorry sir, but he’s on leave.”

Isang lalaki ang lumapit sa amin.

“Good morning. Can I help you?” ang sabi. Sabay kaming napatingin at natigilan ni Greg. Nakangiti sa amin ang lalaki na hindi naglalayo ang edad sa amin. Moreno, matangkad, guwapo.

“I’m Mon,” ang pakilala sa sarili.

“I’m Vince,” ang pakilala ko rin.

Nagkamay kami.

Siniko ako ni Greg at doon  ko namalayan na hindi ko pa rin binibitawan ang kamay ni Mon.

“I’m Greg,” ang pakilala ni Greg. Nagkamay din sila ni Mon. “Ni-refer kami ni Paul kay Jeoff. Magpapagawa kasi ng bagong salamin si Vince.”

“Wala si Jeoff. Okay lang ba na ako na lang ang mag-attend sa inyo?”

Nakamasid lang ako habang nag-uusap sina Greg at Mon. Maya-maya’y bumaling sa akin si Mon at ngumiti. Agad akong umiwas at nagkunwaring tumitingin sa mga frames sa estante. Halos hindi ko namalayan ang kanyang paglapit.

 “Let me get a good look at those…,” ang sabi sabay kuha sa suot kong salamin. Nanlaki ang mga mata ko at nang mapansin niya ang reaksyon ko, bahagya siyang natawa.

“Ano’ng nangyari dito?”

“Naupuan niya,” ang sagot ni Greg sabay tawa.

“Naupuan?” Nagtatanong pati mga mata ni Mon.

“Hindi,” ang sagot ko. “Tumilapon nang madulas ako.”

“Oh.” Muli kong nasilayan ang kanyang ngiti. “Anyway, you need a new frame. I also need to check kung nagbago na ang grado ng mga mata mo.”

Matapos niyon ay ipinakita niya sa akin ang iba’t ibang klase ng frames. Ang dami niyang suggestions, at hindi ko maiwasang mapasulyap-sulyap sa kanya habang ipinapakita sa akin ang mga frame sa estante.

“I think bagay sa’yo ito.” Isinuot niya sa akin ang isang simpleng Diesel navy blue frame. “See? You look cute!” He was again smiling.

Pakiramdam ko nagba-blush ako kaya agad kong tinanggal ang frame at sinabi: “It fits well, pero sana may grey.”

“Unfortunately, out of stock na ito sa ibang kulay. But I can order and have your glasses ready by next week,” sagot niya.

“That will be great. Thanks, Mon.” Nagbayad ako pagkatapos niyang mag-issue ng job order. At pagkatapos, nagpaalam na kami ni Greg at lumabas ng clinic.

Hindi pa nakakalayo ay umakbay si Greg at pabirong nagtanong: “May sasabihin ka ba sa akin?” 

“Wala naman. Bakit, may dapat ba akong sabihin?”

Ngumiti lang siya. “Sige. Sinabi mo eh.”

Nagyaya si Greg na gumala muna kami. Lakad-lakad, patingin-tingin sa mga paninda sa bangketa hanggang sa makarating kami sa may simbahan. Maya-maya’y bigla akong natigilan.

Sa di-kalayuan, sa gitna ng hugos ng maraming tao, isang pamilyar na mukha ang aking namataan.

Si Brent. At hindi siya mag-isa. May kasamang iba, nakaakbay sa kanya. Lalaki na hindi ko kilala. Ito pala ang ipinagpalit niya sa akin. 

Akala ko ako lang ang nakapansin, pero napansin din pala siya ni Greg. “Vince, we have to go,” ang hila niya sa akin palayo.

Nakatingin pa rin ako kay Brent. At habang papalapit, napansin kong nakatingin na rin siya sa akin. Hinawakan ako ni Greg sa braso at hinila papasok sa isang masikip at mataong building na tindahan ng mga swarovski beads. Nagpasikot-sikot kami sa mga pasilyo para lang makalayo at hindi masundan ni Brent.

Saglit kaming nag-stay sa loob at nang sa palagay namin ay nakaalis na si Brent, lumabas na kami sa kabilang exit at muli naming tinunton ang daan pabalik sa LRT. Nagsimulang tumulo ang luha ko habang nakatingin lang sa akin si Greg.

“Vince!”

Sabay kaming napalingon ni Greg. Si Mon, nasa kanto ng “optical” street. Mabilis siyang humakbang papalapit sa amin. “Nalaglag mo kanina sa clinic,” ang sabi habang iniaabot ang aking wallet.

“Ha?” ang sabi ko, sabay kapa sa aking back pocket. “Naku, hindi ko napansin.”

“Buti na lang, nakita ko kaagad sa sahig.”

Natigilan si Mon, nakatingin sa akin nang mataman. “Is something wrong? Are you crying?”

Hindi ako sumagot. Gayundin si Greg.

Sandaling namagitan ang katahimikan sa amin.

“Naku, muntik ko nang makalimutan,” ang biglang bulalas ni Greg. “May bibilhin nga pala akong cake boxes.” Tumingin ito sa akin at pagkatapos ay kay Mon. “Ok lang ba, Mon, iiwan ko muna sa’yo si Vince? Ako na lang ang pupunta sa bilihan para mas mabilis.”

At bago pa nakasagot si Mon – o ako – dali-dali na itong umalis.

“Vince, siguro doon muna tayo sa clinic para makaupo tayo,” ang sabi ni Mon sa akin.

Tumango ako at nag-text kay Greg na doon na lang kami maghihintay sa clinic. Doon lang kami sa labas na kung saan may bench.

“Is there something wrong?” ang marahang tanong ni Mon nang matagal-tagal na rin kaming nakaupo. Hindi ako sumagot, sa halip ay muling namuo ang mga luha sa mata ko.

“It’s alright...nandito lang ako.”

Napatingin ako sa kanya.

Ngumiti siya. “Hindi bagay sa’yo umiiyak. Sige, lalong lalabo ang iyong mga mata,”ang biro pa niya.

Napangiti na rin ako. “Thanks Mon,” ang sabi ko habang pinupunasan ang mga mata.

Makalipas ang mahaba-haba ring sandali, dumating na rin si Greg, at tama ako andami na naman niyang biniling boxes para sa cake at cookies.

“What did I miss?” ang sabi, at napansin ko na natawa si Mon. Nagpaalam na kami kay Mon at muli, nasilayan ko ang kanyang ngiti.

No choice ako kung hindi ang tulungan si Greg sa pagbubuhat ng kanyang mga pinamili. Pagdating sa dorm nila, saglit kaming nagpahinga at namapak ng chips na nahanap ko na naman sa taguan ni Paul. Maya-maya pa’y dumating na si Paul. At ang bungad kaagad sa kanya ni Greg: “Paul, may ikukuwento si Vince!”

“Ano ‘yun?” pag sabi ni Paul sabay agaw sa hawak kong Pringles na nakakalahati ko na.

“Wala…” ang sagot ko.

“O nagkita ba kayo ni Jeoff?” ang tanong ni Paul habang nagpapalit ng shirt.
 
“Nope. Wala siya, naka-leave. Pero may gagawa pa rin ng salamin ni Vince.”

“Si Mon,” ang sabi ko.

“Mon?” Tumaas ang kilay ni Paul, napatingin sa akin.

“Why are you looking at me like that?” ang paseryoso kong tanong.

“Wala lang, bakit masama?” may kasamang pang-aasar na sagot. “Pero ang masama ay ang pagkain ng sobrang chips lalo na yung hindi ipinagpaalam.” Lumapit siya sa akin at umakmang mangingiliti. Paiwas akong tumakbo patungo sa may pinto. Natawa na lang si Greg.

Lumipas ang mga araw at hindi maalis sa isip ko si Mon lalo na kapag hinahawakan ko ang salamin ko. Naaalala ko siya at ang kabaitan niya at para bang gustong-gusto ko siyang makita. Kung dati-rati, si Brent ang laging laman ng aking isip, ngayon ay si Mon na.

Friday night, habang nasa dorm ako nina Greg, naka-receive ako ng message. Unregistered number.

Good evening, Vince. Your glasses are ready for pick up tomorrow. See you. – Mon.

Nag-iisip ako ng magandang sagot nang mapansin ni Paul ang kakaibang pagkakangiti ko. Bigla niyang inagaw ang cellphone ko at binasa nang malakas kay Greg ang mensaheng natanggap ko.. Inasar nila ako nang todo dahil doon.

“Sino ba ‘yang Mon na’yan?” ang tanong ni Paul sabay akbay sa akin. Alam ko, nagba-blush ako.

“Hmp, ba’t ka ba nakikialam?” ang sagot ko.

“Naku, mukhang tinamaan ang kaibigan natin,” ang sabi ni Greg. Siankal ako kunwari ni Paul bago muling piangtripan ang buhok ko. As usual, ginulu-gulo. Kaya minsan ayoko nang  maglagay nang wax eh!

Dumating ang kinabukasan – Sabado – at ako’y maagang gumising at nag-prepare. Sinundo ko si Greg upang magpasama uli sa Quiapo.

“Vince, I’m sorry, hindi kita masasamahan,” ang bungad ni Greg pagbukas ng pinto. “Medyo masama kasi ang pakiramdam ko.”

Tumingin ako kay Paul, nagbabakasakaling pwede siya. “Kawawa naman si Greg kung iiwanan ko. Kailangan niya ng mag-aalaga sa kanya.”

Napakibit-balikat na lamang ako.

“Ayaw mo nun, walang istorbo sa inyo ni Mon?” ang pabirong dugtong pa ni Paul.

Wala akong nagawa kundi ang lumakad nang mag-isa. Nag-FX ako sa halip na mag-LRT. Nakarating pa rin ako nang maaga dahil maluwag ang trapik. Sobrang napaaga naman yata ako dahil napansin ko na sarado pa ang karamihan sa mga clinic at tindahan na nadraanan ko. At medyo konti pa ang tao. Habang naglalakad, nagulat ako nang may biglang pumigil sa braso ko. Mapapasigaw sana ako dahil akala ko snatcher pero natigilan ako at saglit na natuliro nang mapagsino ko ito. Si Brent.

“Pwede ba tayong mag usap?” ang sabi habang pigil pa rin ang braso ko.

“About what?” ang sagot ko. Pinilit kong kumawala sa kanyang hawak subalit hindi ko magawa, masyadong mahigpit.

“About us. Bakit, ayaw mo na bang pag-usapan ang tungkol sa atin? Kinalimutan mo na ba ako?”

“Wala akong dapat ipagpaliwanag sa’yo!”

“Dahil ba sa nakita mo last week? He’s just a friend.”

“Ok, fine. But it’s over between us. Naka-move on na ako. So, let me go.” Muli ay nagpumiglas ako upang makawala sa pagkakapigil niya sa aking braso.

“Pare, may problema ba?”

Sabay kaming napatingin sa pinaggalingan ng tinig. 

Si Mon. 

Binalingan siya ni Brent. “Stay out of this!”

“Mon,” ang nag-aalala kong sambit.

“You know him?” ang sabi ni Brent. “Siya ba ang dahilan kung bakit ayaw mong makipag-usap sa akin?”

Hindi ako umimik. Nag-alala sa maaaring mangyari sa pagitan nina Mon at Brent.

“Paano kung sabihin kong oo?” seryoso ang sagot ni Mon.

Hinarap siya ni Brent at inundayan ng suntok. Nakaiwas si Mon at nagawa nitong itulak si Brent. Mabuti na lang at may mga tambay na kaagad na umawat at namagitan. Umalis si Brent na nagmumura, galit na galit.

“Vince, are you alright?” ang tanong sa akin ni Mon.

“Yeah. Sorry, nadamay ka pa,” ang nahihiya kong sabi, halos hindi makatingin sa kanya.

“Kalimutan mo na ang gagong iyon. Halika sa clinic, tingnan mo na ang bago mong salamin.”

Pagkapasok sa clinic, kaagad niyang kinuha sa isang drawer ang bago kong salamin. At bago pa ako nakahuma, isinuot na niya iyon sa akin.

Napangiti ako nang makita ko ang aking repleksiyon sa mirror na iniabot niya sa akin.
  
“It fits perfectly. Napakaganda. I like it, Mon,” ang masaya kong sabi.

“I like you too,” ang biglang sabi niya sa akin. Nagulat ako.

Humarap ako sa kanya at nagtama ang aming mga mata.

“Vince, magpapakatotoo na ako,” ang kanyang sabi. “The moment I saw you, hindi ka na nawala sa isip ko. Do you believe in love at first sight?”

Hindi na rin ako nakapagkaila. “Yes, I do. At dahil nagpakatotoo ka, magpapakatotoo na rin ako. Ganoon din ang nararamdaman ko para sa’yo.”

Natigilan si Mon subalit kaagad ding napangiti.

“You mean, you like me, too?”

Tumango ako.

At bugso marahil ng nag-uumapaw na damdamin, niyakap niya ako.

“I shouldn’t be doing this but I can’t help it,” ang sabi ko pagkaraan. “Kagagaling ko lang sa isang magulong relationship. Kay Brent, ‘yung naka-engkuwentro mo kanina. Ayoko na sana munang magmahal dahil natatakot akong muling masaktan…”

“I promise not to hurt you, Vince.”

I looked straight into his eyes at doon, nakita ko ang sincerity ng kanyang tinuran.

“Thanks for the glasses,” ang sabi ko. “Mas malinaw na ngayon ang tingin ko. Mas nakatitiyak na ako at hindi na nabubulagan.”

Napangiti kami nang sabay, hindi pa rin nagbibitiw sa pagkakayakap.

=== 

Be my guest. Ang blog na ito ay bukas sa mga manunulat na nais magbahagi ng kanilang kuwento. Ang kuwento ay kailangang naaayon sa tema ng blog na ito. Ipadala ang inyong akda sa: akosiarisblog@yahoo.com.