Monday, September 8, 2014

Intermission


in·ter·mis·sion
(intərˈmiSHən)
noun 
a pause or break.
synonyms: interval, interlude, halftime, recess, rest, respite, breathing space, lull, gap, stop, stoppage, halt, hiatus, cessation, suspension, breather, time out.

Monday, September 1, 2014

Love Me Again

Nagkakilala sina Argel at Darrel sa isang corporate event at kinalauna'y naging mag-boyfriend. Gimikero itong si Darrel. Homebody naman si Argel. Ayaw ni Argel na masakal si Darrel kaya kahit sila na, pinayagan niya pa rin itong mag-party tuwing Sabado sa Malate. Ang inakala niyang makabubuti ay naging daan upang masira ang kanilang relasyon.

May nakilalang ibang lalaki si Darrel sa Club. Walang kamalay-malay si Argel, niloloko na pala siya ni Darrel. Hanggang sa mahuli niya ito nang hindi sinasadya.

Nabasa niya ang text ng lalaki. At ang iba pang text messages nito na hindi niya alam kung bakit naka-save. At mula sa mga text messages na iyon, nalaman niyang matagal na palang nagkikita ang dalawa. At nagse-sex pa!

Kinumpronta niya si Darrel at umamin ito. Naging issue ang trust. At dahil mukhang mahihirapan si Argel na ibalik iyon, nakipaghiwalay sa kanya si Darrel. Teka, hindi ba dapat siya ang nakipaghiwalay?

Heartbroken, nagpunta si Argel sa Boracay for a vacation with his friends. At doon niya nakilala si Jeron na umaliw sa kanya at gumamot sa sugat ng puso niya.

At pagbalik sa Maynila, after a few dates, naging sila. Subalit may nalaman siya na yumanig sa kanya. Ang lalaking ito na nakilala niya sa Boracay ay ang lalaki rin pala na umagaw sa boyfriend niya!

Paano niya nalaman? May nakita siyang picture ni Darrel sa celfone ni Jeron! Bakit ba kasi napakahilig niyang makialam sa celfone ng iba?

Ang sabi ni Jeron, ayaw niya nang maging kabit kaya nakipaghiwalay siya kay Darrel. Gusto niya nang magbago at magkaroon ng seryosong relasyon kaya tinigilan na rin niya ang pagpunta-punta sa Malate. At noong nagkakilala sila sa Boracay, iyon ‘yung time na nagso-soul searching siya at si Argel ang naging daan upang mahanap niya ang sagot sa mga tanong niya.

Magkakahalo ang emosyong naramdaman ni Argel. Galit. Sakit. Betrayal. Nanumbat siya at nakipag-break kay Jeron kahit ipinagpipilitan nitong siya ang mahal at hindi si Darrel.

Muling lumipad pa-Boracay si Argel – mag-isa – upang harapin ang panibago niyang kalungkutan. Cinematic ang mga eksenang nakaupo siya sa beach at nakatanaw sa dagat habang papalubog ang araw.

At nang mabalitaan mula sa mga kaibigan, lumipad din itong si Jeron pa-Boracay upang siya ay sundan. At ang mga sumunod na tagpo sa pagitan nila ay naging madamdamin – tigmak sa luha at maiigting na palitan ng mga salita.

Gayunpaman, nagkaunawaan din sila at nagkapatawaran.

At ang naging katapusan, nasa dalampasigan sila 
 magkaakbay, magkayakap  habang pinagmamasdan ang unti-unting pagbubukang-liwayway.

Thursday, August 21, 2014

Letter To Cee

Hello Cee. Saw a picture of you today. Payat ka na pala uli. Noong huli kasi tayong magkita, tumaba ka na. Nang magyakap nga tayo, nanibago ako. Pero ganoon pa rin ang init na naramdaman ko. Ang saya-saya ko dahil nagkita tayo. Kahit paano’y naibsan ang pangungulila ko. Pero sa bar na iyon, hanggang yakapan lang ang nangyari. Ni hindi kita nahalikan kahit gusto ko. I was with my friends at ikaw, may kasama nang iba. Boyfie, ang pakilala mo pa sa kanya. Pero alam mo, hindi nalingid sa akin ang mga mata mo na tila may ibig sabihin nang lumayo na ako. Sa tuwing susulyap ako sa kinaroroonan mo, nakatingin ka sa akin. Assuming ba? Pero di ba, sabi mo sa akin noon, kahit magkahiwalay tayo at magkaroon ka ng iba, mahal mo pa rin ako at hindi na iyon magbabago? Ako rin naman, hanggang ngayon, mahal pa rin kita at palaging naiisip. Hirap nga akong maghanap ng kapalit mo. Sige, aaminin ko na, umaaasa pa rin kasi ako na magkakabalikan tayo. Ikaw lang kasi ang nakakakilala sa akin nang lubos at sa’yo lang ako kumportable. Hind ko na kailangang magkunwari dahil tanggap mo ang mga kahinaan at kakulangan ko. Remember, nagkakilala tayo noon sa mga panahong ang dami kong insecurities. And yet, pinahalagahan mo ako. You saw right through me at ipinaramdam mo sa akin na espesyal  ako at karapat-dapat mahalin. Ang tagal ko na ring naghihintay mula nang magkita tayo pero hanggang ngayon, kahit isang text, wala pa rin akong natatanggap mula sa’yo. Ay, oo nga pala, nang gabi ring iyon, tumawag ka pero hindi ko nasagot. Sorry, lasing na lasing na kasi ako noon at ang ingay pa ng music. I wonder now: Ano kaya ang sasabihin mo? At bakit hindi ka na tumawag uli? Kung bakit hindi ako nag-return call, well, ayoko naman kasing magmukhang desperado. And, yes, pride na rin siguro (alam mo na isa ‘yan sa mga kapintasan ko). Sa ngayon, naghihintay pa rin ako. Kung tayo pa rin sa bandang huli, eventually, muli tayong magtatagpo. Bahala na. May kasabihan nga tayo: Pagkahaba-haba man daw ng prusisyon, sa simbahan pa rin ang tuloy. Sana nga. Kumusta na nga pala kayo ni Boyfie? Kayo pa rin ba?

Tuesday, August 19, 2014

Ang Tambay Sa Village

Palihim, mula sa maliit na siwang ng bintana, pinanood ko siya habang naglalaro ng basketball sa tapat ng bahay namin. Binusog ko ang aking mga mata sa kabuuan niya. Hubad-baro at naka-shorts lang  manipis at maluwag  na sa bawat kilos ay binabakat ang matatambok niyang katangian. Payat lang siya subalit siksik ang kalamnan. Mahaba ang torso at impis ang tiyan. Malaman at bilugan ang kanyang mga hita at binti na sa bawat pagtakbo at pagtalon ay puno ng katatagan. At ang kanyang mga paang nakatsinelas lang ay malinis, mahahaba ang mga daliri at sa aking tantiya’y size 9.

Una siyang tumatak sa aking kamalayan nang madatnan ko siyang nakatambay sa parlor na aking pinagpapagupitan. Pabukaka siyang nakaupo sa sofa at dahil maiksi at maluwag ang kanyang shorts, mula sa salamin na kung saan ako ay nakaharap, siya ay aking nasilipan. Kulay asul ang kanyang brief at ang puti ng kanyang singit. May naramdaman akong excitement pero pasimple lang ako dahil ayokong makahalata ang gumugupit sa akin. Nang siya ay umalis, agad siyang pinagtsismisan ng mga bading. Josh ang pangalan niya. Twenty-two years old. Tambay sa village  kung hindi sa basketbolan o sa internet café ay sa parlor ng mga bading. At pahada! Dahil walang trabaho at may mga pangangailangan kaya pumapatol. At higit sa lahat, dakila! Napatili pa ang mga bakla nang mabanggit iyon. At dinescribe pa talaga ang itsura. Tahimik lang ako sa pakikinig pero naging abala ang aking imahinasyon. At dahil doon, naging interesado ako kay Josh.

Mula noon, inabang-abangan ko na ang pagdaan niya sa tapat ng bahay namin. Lagi na’y may kiliti akong nararamdaman kapag siya’y nakikita. Kiliti sa aking imahinasyon at higit sa lahat sa ibabang bahagi ng aking puson. Ang interes ay naging pagnanasa at ngayon nga habang sinisilip ko siya ay dama ko ang pag-uumigting niyon.

Napapitlag ako nang biglang kumulog at kumidlat. Kanina pa makulimlim at nagbabanta ang ulan. Maya-maya nga’y bigla na itong bumuhos. Lumamig ang paligid subalit hindi iyon sapat upang maibsan ang aking pag-iinit habang pinagmamasdan si Josh. Patuloy siya sa paglalaro ng basketball at dahil basa na sa ulan, humakab na sa katawan ang shorts. Higit na nagmura ang kanyang alindog.

Iniwan ko ang bintana. Naghubad ako ng T-shirt at lumabas ng bahay, shorts lang ang suot. Agad akong nabasa ng ulan. Pumikit ako at nagpaikot-ikot. Dinama ang ginhawang dulot ng malamig na tubig. 

Nang ako’y magmulat, ang kanyang mukha ang aking nasilayan. Nakatingin siya sa akin, pinapanood ako. Nagtama ang aming mga mata. Hindi ako nagpa-intimidate, sa halip ay pilit kong ipinarating ang aking interes. Maya-maya'y ngumiti siya at lumapit. Sumasal ang tibok ng aking dibdib.

“Gusto mong maglaro?” ang kanyang sabi.

Mabilis niyang pinalipat-lipat ang bola sa kanyang mga palad na tila nagpapa-impress. Nag-igtingan ang kanyang mga masel. 

Magaling akong mag-shoot, ang sabi pa. Gusto mo ba akong subukan? 

Muling kumulog at kumidlat subalit hindi na ako nagulat. Titig na titig ako kay Josh, puspos ng pananabik.

Sure, ang sagot ko. Magaling ka rin bang mag-dribble?